Ξερω πως ισως οι περισσοτεροι απο εσας δεν γνωριζουν τι ειναι το Glee.Ειναι αμερικανικη σειρα,με στυλ musical θα μπορουσα να πω.Ολοι οι ηθοποιοι που παιζουν ειναι καταπληκτικοι καλλιτεχνες και εχουν πολυ ωραιες φωνες και τα remixes τα οποια εχουν κανει ειναι στην κορυφη των itunes αμεσως την επομενη απο την προβολη του καθε επισοδειου.
Αλλα δεν αποφασισα να γραψω αυτο το post για να κανω διαφημιση την σειρα.Το γραφω γιατι βλεποντας το επισοδειο που παιχτηκε την προηγουμενη εβδομαδα διαφορα συναισθηματα περασαν απο μεσα μου.Γενικοτερα,η σειρα αυτη πραγματευεται καταστασεις οι οποιες μπορει να συμβαινουν στη ζωη καθε εφηβου.Ομως,επισης μεταδιδει και παρα πολυ ωραια και ενθαρρυντικα μηνυματα.Μηνυματα κατα του ρατσισμου,της βιας,των διακρισεων.
Σε αυτο το επεισοδιο λοιπον,ενας απο τους κυριους χαρακτηρες βρησκετε σε ενα ατυχημα το οποιο της προκαλει παραλυση στα ποδια.Συνεπως βρησκετε σε καροτσακι.Αυτο που βρηκα πολυ αισοδοξο,ενθαρρυντικο,γεναιο και ισως και εμπνευστικο ειναι ο τροπος αντιμετοπισης αυτου του γεγονοτος.Η κοπελα ηταν πολυ αισιοδοξη,ειχε πιστη πως σε λιγο καιρο θα περπαταει ξανα ανεξαρτητως της αντιμετωπισης που ειχε απο τους φιλους της.Δεν την κατεβαλε το γεγονος πως αυτη τη στιγμη βρησκοταν σε καροτσακι.Ενταξει,ξερω ειναι απλα ενα εργο,δεν ειναι η πραγματικοτητα αλλα ετσι ειναι ο τροπος που πρεπει να αντιμετοπιζοντε τετεια θεματα.Με θαρος και αισιοδοξια.
Καποια στιγμη η κοπελια που επαθε το ατυχημα βρηκετε σε ενα χωρο στον
οποιο ειναι εγκατεστιμενες ραμπες σαν και αυτες που κανουν Skate.Σε
αυτες τις ραμπες βλεπουμε παιδια με ειδικες αναγγες να κανουν skate με
τα χερια τους!να κανουν rollers ενω φορουν πλαστικα ποδια και να κανουν
φιγουρες ενω βρησκοντε πανω σε αναπιρικα καροτσακια.Αυτη ηταν ποιο
εμπνευστηκη σκηνη ολου του επεισοδιου κατα την γνωμη μου.Να βλεπεις
παιδια με πραγματικα προβληματα να τα ξεπερνουν και να προχωρουν
μπροστα,κανοντας οτι κανουν οι συνιμηλικοι τους.Πραγματικα αξιζουν
συγχαριτηρια!
Οσο παρακολουθουσα το επεισοδιο δεν μπορουσα να σταματησω να σκευτομαι τους ανθρωπους αυτους που βρησκοντε σε τετοια ατυχηματα ή που για καποιο λογο εχουν καποιου ειδους αναπηριας.Θα ηθελα καπως αν μπορουσα να τους ενθαρινω.Να τους κανω να πηστεψουν το απιθανο.Να ελπισουν σε κατι καλυτερο γιατι χωρις ελπιδα δεν παμε πουθενα.Μακαρι να μπορουσα.
Μακαρι να μπορουσα να τους πω "δεν ειναι μονημη αυτη η θεση στην οποια βρησκεστε,η τεχνολογια εξελισσεται,η ιατρικη εξελισσεται.Υπαρχουν μεγαλες πιθανοτητες συντομα να μπορεσεις να περπατησεις ξανα/να μιλισεις ξανα/να ακουσεις ξανα.Κουραγιο και ολα θα καλυτερευσουν".
Δεν πρεπει να ειμαστε εγωηστες,πρεπει να καταλαυαινουμε πως ναι μπορει να εχουμε προβληματα αλλα υπαρχουν ανθρωποι που εχουν πολυ μεγαλυτερα απο εμας.Και μαλιστα τα δικα τους δεν λυνοντε απλα και ευκολα.Αν εμεις πνυγομαστε σε μια κουταλια νερο εκεινοι τι πρεπει να κανουν?ποιος θα τους δεινει θαρος?
Για αυτο την επομενη φορα που θα γκρινιαξεις ή θα παραπονεθεις που δεν εχεις το iphone 4s ή το ipad 3 θυμησου πως υπαρχουν ανθρωποι που την ιδια στιγμη στεναχωριουντε επειδη δεν εχουν ποδια,χερια,οραση ή ακοη αλλα τα καταφερνουν.
Always Hope
By MK
Αλλα δεν αποφασισα να γραψω αυτο το post για να κανω διαφημιση την σειρα.Το γραφω γιατι βλεποντας το επισοδειο που παιχτηκε την προηγουμενη εβδομαδα διαφορα συναισθηματα περασαν απο μεσα μου.Γενικοτερα,η σειρα αυτη πραγματευεται καταστασεις οι οποιες μπορει να συμβαινουν στη ζωη καθε εφηβου.Ομως,επισης μεταδιδει και παρα πολυ ωραια και ενθαρρυντικα μηνυματα.Μηνυματα κατα του ρατσισμου,της βιας,των διακρισεων.Σε αυτο το επεισοδιο λοιπον,ενας απο τους κυριους χαρακτηρες βρησκετε σε ενα ατυχημα το οποιο της προκαλει παραλυση στα ποδια.Συνεπως βρησκετε σε καροτσακι.Αυτο που βρηκα πολυ αισοδοξο,ενθαρρυντικο,γεναιο και ισως και εμπνευστικο ειναι ο τροπος αντιμετοπισης αυτου του γεγονοτος.Η κοπελα ηταν πολυ αισιοδοξη,ειχε πιστη πως σε λιγο καιρο θα περπαταει ξανα ανεξαρτητως της αντιμετωπισης που ειχε απο τους φιλους της.Δεν την κατεβαλε το γεγονος πως αυτη τη στιγμη βρησκοταν σε καροτσακι.Ενταξει,ξερω ειναι απλα ενα εργο,δεν ειναι η πραγματικοτητα αλλα ετσι ειναι ο τροπος που πρεπει να αντιμετοπιζοντε τετεια θεματα.Με θαρος και αισιοδοξια.
Οσο παρακολουθουσα το επεισοδιο δεν μπορουσα να σταματησω να σκευτομαι τους ανθρωπους αυτους που βρησκοντε σε τετοια ατυχηματα ή που για καποιο λογο εχουν καποιου ειδους αναπηριας.Θα ηθελα καπως αν μπορουσα να τους ενθαρινω.Να τους κανω να πηστεψουν το απιθανο.Να ελπισουν σε κατι καλυτερο γιατι χωρις ελπιδα δεν παμε πουθενα.Μακαρι να μπορουσα.Μακαρι να μπορουσα να τους πω "δεν ειναι μονημη αυτη η θεση στην οποια βρησκεστε,η τεχνολογια εξελισσεται,η ιατρικη εξελισσεται.Υπαρχουν μεγαλες πιθανοτητες συντομα να μπορεσεις να περπατησεις ξανα/να μιλισεις ξανα/να ακουσεις ξανα.Κουραγιο και ολα θα καλυτερευσουν".
Δεν πρεπει να ειμαστε εγωηστες,πρεπει να καταλαυαινουμε πως ναι μπορει να εχουμε προβληματα αλλα υπαρχουν ανθρωποι που εχουν πολυ μεγαλυτερα απο εμας.Και μαλιστα τα δικα τους δεν λυνοντε απλα και ευκολα.Αν εμεις πνυγομαστε σε μια κουταλια νερο εκεινοι τι πρεπει να κανουν?ποιος θα τους δεινει θαρος?Για αυτο την επομενη φορα που θα γκρινιαξεις ή θα παραπονεθεις που δεν εχεις το iphone 4s ή το ipad 3 θυμησου πως υπαρχουν ανθρωποι που την ιδια στιγμη στεναχωριουντε επειδη δεν εχουν ποδια,χερια,οραση ή ακοη αλλα τα καταφερνουν.
Always Hope
By MK
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου