Όταν ξεκινάμε τα φοιτητικά μας χρόνια χαιρόμαστε γιατί φεύγουμε.Οι
περισσότεροι πάμε σε άλλες πόλεις ,γνωρίζουμε καινούργιους ανθρώπους
,ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Όταν περνανε τα εξάμηνα ξεκινάμε να ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα
πάρουμε
πτυχιο .Βιαζόμαστε ,"άντε ποτέ θα παρω πτυχιο και εγω;;" λεει ο
ενας,"κοιτα ποσα μαθηματα χρωσταω ,τι μου λες για πτυχια" απανταει ο
αλλος.."
Για καποιους αυτη η στιγμη έρχεται νωρίτερα απο καποιους αλλους.Πριν απο 2 βδομαδες ενας φιλος μου πηρε το δικο του και μπορει να ειμαι ακομα στο 3ο ετος των σπουδων μου αλλα οταν τον έβλεπα να ορκίζεται σκεφτόμουν πως θα ειμαι εγω σε 1,5-2 χρονια στην θεση του.Μεσα στο μεγαλο αμφιθέατρο του (Α.)Τ.Ε.Ι ΣΕΡΡΩΝ,να κλείνω ενα μεγαλο μερος της ζωης μου,και να μπαινω στον κοσμο πλεον ως επαγγελματίας ,ασχέτως το αν θα ασκήσω το επάγγελμα το οποιο θα εχω σπουδασει...Και να κανω υπερήφανους τους γονεις μου που μετα απο τοσα χρονια σχολειου και σπουδων ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα εχω παρει πτυχιο,θα εχω πλεον την ζωη μου και το μελλον μου στα χερια μου.Αλλωστε,αυτο δεν ειναι που ολοι περιμενουμε?Την πληρη ανεξαρτησία .Γιατι ναι,μπορει να μην μενουμε πια στο πατρικο μας,αλλα οταν περιμενεις απο καποιον αλλον να σου πληρωσει τους λογαριασμους εγω δεν το λεω πληρη ανεξαρτησία.
Και ετσι οπως παρακολουθουσα τη ορκωμοσία ,έπιασα τον εαυτο μου βουρκωμένο μονο και μονο σε αυτη τη σκεψη.."Στην δικη μου ορκομωσια,σιγουρα θα κλαιω.." ελεγα σε φιλους που ηταν εκει μαζι μου.Πλακα κανεις?εδω σχεδον εκλαψα στην ορκομωσια αλλου ατομου!
Μετα έρχονται οι σκεψεις του στιλ "και με τις φιλες μου?τους φιλους μου?θα τραβήξουμε διαφορετικους προορισμους,σε αλλες πολεις και πολυ πιθανον χωρες και τα 5 χρονια που θα εχουμε ζησει μαζι,θα ειναι πλεον μια αναμνηση.Η ποιο γλυκια αναμνηση ισως απ'ολες..."
Και καπου εκει σκεφτεσαι..Ειμαι έτοιμη για ολο αυτο?Ειμαι ετοιμη για αυτο το τεραστιο βημα?Δεν ξερω αν θα ειμαι ατοιμη,αλλα μαλλον θα γινω..θελοντας και μη!!
Μπορει να μην ξαναπαμε στο "Ποδήλατο" ή για cocktail-nights τις Τεταρτες αλλα αυτες οι αναμνησεις θα μεινουν για παντα!γιατι ειναι απο τις καλυτερες!!Θα θυμαμαι τις συμβουλες σου κυριε πτυχιουχε!!Συγχαρητιρια Carlito!Καλη συνεχεια φιλε μου!!Congratulazioni amico mio!! :)
Για καποιους αυτη η στιγμη έρχεται νωρίτερα απο καποιους αλλους.Πριν απο 2 βδομαδες ενας φιλος μου πηρε το δικο του και μπορει να ειμαι ακομα στο 3ο ετος των σπουδων μου αλλα οταν τον έβλεπα να ορκίζεται σκεφτόμουν πως θα ειμαι εγω σε 1,5-2 χρονια στην θεση του.Μεσα στο μεγαλο αμφιθέατρο του (Α.)Τ.Ε.Ι ΣΕΡΡΩΝ,να κλείνω ενα μεγαλο μερος της ζωης μου,και να μπαινω στον κοσμο πλεον ως επαγγελματίας ,ασχέτως το αν θα ασκήσω το επάγγελμα το οποιο θα εχω σπουδασει...Και να κανω υπερήφανους τους γονεις μου που μετα απο τοσα χρονια σχολειου και σπουδων ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα εχω παρει πτυχιο,θα εχω πλεον την ζωη μου και το μελλον μου στα χερια μου.Αλλωστε,αυτο δεν ειναι που ολοι περιμενουμε?Την πληρη ανεξαρτησία .Γιατι ναι,μπορει να μην μενουμε πια στο πατρικο μας,αλλα οταν περιμενεις απο καποιον αλλον να σου πληρωσει τους λογαριασμους εγω δεν το λεω πληρη ανεξαρτησία.
Και ετσι οπως παρακολουθουσα τη ορκωμοσία ,έπιασα τον εαυτο μου βουρκωμένο μονο και μονο σε αυτη τη σκεψη.."Στην δικη μου ορκομωσια,σιγουρα θα κλαιω.." ελεγα σε φιλους που ηταν εκει μαζι μου.Πλακα κανεις?εδω σχεδον εκλαψα στην ορκομωσια αλλου ατομου!
Μετα έρχονται οι σκεψεις του στιλ "και με τις φιλες μου?τους φιλους μου?θα τραβήξουμε διαφορετικους προορισμους,σε αλλες πολεις και πολυ πιθανον χωρες και τα 5 χρονια που θα εχουμε ζησει μαζι,θα ειναι πλεον μια αναμνηση.Η ποιο γλυκια αναμνηση ισως απ'ολες..."
Και καπου εκει σκεφτεσαι..Ειμαι έτοιμη για ολο αυτο?Ειμαι ετοιμη για αυτο το τεραστιο βημα?Δεν ξερω αν θα ειμαι ατοιμη,αλλα μαλλον θα γινω..θελοντας και μη!!
Μπορει να μην ξαναπαμε στο "Ποδήλατο" ή για cocktail-nights τις Τεταρτες αλλα αυτες οι αναμνησεις θα μεινουν για παντα!γιατι ειναι απο τις καλυτερες!!Θα θυμαμαι τις συμβουλες σου κυριε πτυχιουχε!!Συγχαρητιρια Carlito!Καλη συνεχεια φιλε μου!!Congratulazioni amico mio!! :)
MK






























=